Układ domknięty

produkcja, obieg, wycena, likwidacja

Układ domknięty to cykl czterech opowiadań o rzeczach, które powstają, funkcjonują, tracąc wartość, i niezauważone znikają, pozostawiając niezabliźnione rany w tkance miejskiej. Cztery etapy jednego, powtarzalnego procesu, widziane z czterech różnych stron.

Punktem wyjścia są realne doświadczenia związane z budownictwem i renowacją: budynek, który powstaje z materiału i pracy ("Nad stawem"), zaczyna dostrzegać swoje istnienie.
Ożywiony przez autora obserwator jest używany, mijany, oceniany codziennie przez ludzi, którzy nawet o tym nie myślą ("Siła nabywcza").
Konfrontacja z rzeczywistością wymusza weryfikację dotychczasowych wyobrażeń i zmusza do porzucenia złudzeń o wyjątkowości w relacjach z człowiekiem ("Poza przeznaczeniem").
Na końcu — egzekucja, poprzedzona heroiczną walką o bycie, o istnienie ("Deprecjacja").

To nie są teksty branżowe. Budownictwo jest tu punktem wyjścia, nie tematem - okazją, żeby przyjrzeć się temu, jak rzeczy (i miejsca, i ludzie) przechodzą przez te same cztery fazy, niezależnie od tego, z czego są zrobione.

Cztery opowiadania o tym, jak rzecz sprawna traci swoje miejsce — nie przez zużycie, tylko przez decyzję. W układzie nic nie przybywa, więc ubytek musi gdzieś wyjść.

1. Nad stawem

   Nuda, która trwała dostatecznie długo, żeby zrobić się cięższa od strachu.

   produkcja

2. Siła nabywcza

   Czy stopień jest przyządem pomiarowym? Czy krawężnik jest mapą?

   obieg

3. Poza przeznaczeniem

   Dwa byty. Relacja rzeczy z człowiekiem.

   wycena

4. Deprecjacja

   Cykl w trzech głosach: kamienica, kwartał, biurowiec.

   likwidacja